Een hand zachtjes op de warme vacht, een laatste blik in die vertrouwde ogen. In een dierenartsenpraktijk, waar de klok haast onhoorbaar tikt, moeten veel mensen zich op een dag losmaken van hun dierbare metgezel. Het moment is zwaar, de emoties zijn voelbaar in iedere beweging. Toch valt er juist op dit ogenblik iets belangrijks te kiezen: welke woorden meegegeven worden – en vooral, welke beter achterwege blijven.
Afscheid nemen: meer dan stilte en tranen
Wie ooit afscheid heeft moeten nemen van een geliefd huisdier, weet hoe stil een vertrek kan voelen. Op de achtergrond klinkt misschien het zachte gezoem van een apparaat, het ruikt helder en klinisch, maar in je hoofd is er eerder een waaier aan herinneringen. Precies dan blijkt: woorden tellen. Dierenartsen merken dagelijks dat wat er gezegd wordt in de laatste minuten, lang blijft hangen bij zowel dier als mens.
Niet 'het spijt me', wel liefde en dankbaarheid
Vaak ontstaat er plots de neiging om te zeggen: 'Het spijt me'. Toch adviseert de dierenarts juist dit niet te doen. Die woorden lijken een automatische reactie – een manier om met de pijn om te gaan. Maar voor het dier voelt het anders: het hoort de toon, niet de uitleg. Excuses dragen een verborgen schuldgevoel met zich mee. Terwijl de meeste baasjes alles voor hun dier gedaan hebben wat in hun macht lag, soms jarenlang.
Wat wél werkt: positieve laatste woorden
Beter, zegt de specialist, is het om het afscheid vol te maken met liefde, dankbaarheid en waardering. Eenvoudige zinnen maken het verschil. In de praktijk klinkt het vaak: 'Ik hou van je', 'Dank je', 'Ik ga je missen', 'Tot ziens', of zelfs zacht: 'Wacht op mij'. Zulke woorden geven kracht – niet alleen aan het dier, maar ook aan wie achterblijft. Liefde blijft bij die laatste aanraking voelbaar.
De rol van de dierenarts: waakzaam en nabij
Tijdens het hele proces ondersteunt de dierenarts ongemerkt, observerend en luisterend. Elk gebaar en iedere fluistering krijgen in deze ruimte betekenis. Met rust en respect wordt het afscheid begeleid, precies zoals het dier en de eigenaar verdienen. In de praktijk blijkt keer op keer: positieve woorden maken gezamenlijk loslaten iets dragelijker.
Afscheid zonder spijt, met een blijvend gevoel
Als het afscheid daar is, is het niet het sorry dat blijft resoneren, maar de zekerheid van wederzijdse verbondenheid. Een huisdier voelt vooral de warmte, herkent de vertrouwde stem, ruikt de geruststellende geuren van thuis. Die laatste momenten kunnen niet voorkomen dat het pijn doet, maar ze geven wel een zinvolle invulling aan dat onvermijdelijke einde. Zo wordt het loslaten geen schuldvraag, maar een herinnering aan alles wat goed was.
