De telefoon trilt, een korte melding licht op het scherm. Iemand stuurt een bericht om even hun hart te luchten, daarna volgt al snel een telefoontje met dezelfde vraag aan een ander. Dit lijkt een alledaagse manier om met onzekerheden om te gaan. Maar wie goed kijkt, merkt dat achter het zoeken van steun bij velen soms iets schuilgaat dat niet meteen zichtbaar is. Waarom volstaat het zelden bij één vertrouwde schouder?
De stille zoektocht naar geruststelling
Op een werkdag, tussen agenda’s en boodschappenlijstjes, zoeken mensen vaak een luisterend oor. Eerst delen ze hun twijfels met een partner, daarna met een vriend(in), soms ook met een collega of familielid. Het patroon oogt gezond: praten helpt, zegt men. Maar de reflex om telkens opnieuw steun te zoeken, verraadt soms een onderliggende emotionele onzekerheid.
Binnen het huiselijke rumoer of in de trein merk je het: het echte gevoel van stevigheid komt niet altijd, ook al zijn de gesprekken talrijk. Men haalt geruststelling bij velen, maar het knagende gevoel blijft. De nabijheid voelt plots broos, alsof vertrouwen niet vanzelfsprekend is.
Kwantiteit als valkuil in relaties
Volgens inzichten uit de hechtingstheorie draait welzijn in relaties om de ervaring van echte nabijheid. Niet zozeer om het aantal steunfiguren dat iemands telefoonlijst siert. Wie uit voorzorg steeds meerdere hulplijnen tegelijk inschakelt, merkt dat het effect beperkt is. Integendeel, zodra het netwerk groeit voorbij een handvol dierbaren, kan de onrust zelfs toenemen.
In gesprekken klinkt door dat echte geruststelling niet zit in meerdere adviezen, maar in het gevoel dat één of twee mensen er écht voor hen zijn. Meer contacten geven niet per se meer houvast; het kan zelfs een soort blijvende eenzaamheid voeden, omdat geen enkel contact doorslaggevend wordt.
Nabijheid en het leren verdragen van onzekerheid
Een stabiele emotionele basis vraagt soms niet om uitbreiding van het netwerk, maar om het verdiepen van enkele banden. Wie de eigen onzekerheid kan verdragen en zichzelf leert geruststellen, vindt vaker rust. Kwetsbaar durven zijn bij een selecte kring, zonder direct nieuwe steun te zoeken, blijkt waardevol.
Zo kan het accepteren van imperfectie in contacten juist helpen. Er groeit dan veerkracht: steun hoeft niet altijd paraat, intens of talrijk te zijn. Het besef dat relaties soms tijdelijk uit het zicht verdwijnen, zonder dat de band verdwijnt, geeft meer ademruimte.
Kwaliteit boven kwantiteit in vriendschap en liefde
Het valt op in kleine gebaren: een blik, een kort bericht, een simpel luisterend oor. Niet het groot aantal, maar de vertrouwelijkheid en stabiliteit van relaties geeft houvast. Wie zich vooral richt op de diepte in contacten, vindt vaak meer rust dan wie op alle fronten bevestiging blijft zoeken.
Het vraagt lef om te erkennen dat de drang naar continue steun niet alleen verbondenheid betekent, maar soms juist duidt op een oude twijfel. Door aandacht te geven aan enkele betrouwbare banden in plaats van velen, vormt zich vaak een steviger fundament.
<p> Wie om zich heen kijkt, ziet dat kwaliteit in relaties meer brengt dan kwantiteit. Achter alledaagse interacties schuilt de behoefte aan veiligheid, die niet groeit door steeds meer stemmen te verzamelen, maar door vertrouwen op te bouwen—bij een paar, en langzaam ook in jezelf. </p>
